Έφηβος
αναζήτηση του αδύνατου

Νέοι και μουσική

Δημοσιεύτηκε στο 23ο φύλλο στον “παράδρομο” της εφημερίδας “δρόμος” το Σάββατο 24 Ιουλίου 2010, στην σελίδα 24 και στην στήλη “στο προαύλιο”. 

 

     Στην πρώιμη ηλικία των επτά με εννέα ετών αρχίζει ένα παιδί να πετάει μερικά ονόματα γνωστών συγκροτημάτων ή επώνυμων τραγουδιστών.
Μετά, στο γυμνάσιο, σιγά σιγά εμβαθύνει και αρχίζει να ψάχνεται λίγο περισσότερο. Στο λύκειο πλέον έχει κατασταλάξει στο είδος μουσικής που του αρέσει (αν βέβαια του αρέσει η μουσική !!!).
 Κάποια είδη είναι η pop, rock, rap που ακούγονται περισσότερο και ακολουθούν τα λαϊκά. Δεν πρέπει να παραλείπονται και τα είδη όπως η punk, transe, r&b, dance, latin, metal, jazz και άλλα…

     Άλλοι νέοι ακούν κομμάτια με ελληνικό στίχο και άλλοι ξενόγλωσσα. Κάποιοι και τα δύο, έχοντας κριτήριο τη μουσική που ακούν, δηλαδή τη διαδοχή από τις νότες στην μελωδία του τραγουδιού παραμελώντας τους στίχους.

     Εγώ χωρίζω τη μουσική σε τρεις κατηγορίες:
Πρώτον, τη μουσική που γράφτηκε για να εξυπηρετήσει την τέχνη η λεγόμενη έντεχνη, με ωραία αλληλουχία ακόρντων και μελωδίας.
Δεύτερον, τη μουσική που γράφτηκε για ένα σκοπό, με νόημα και ουσία. Δηλαδή, αυτή που αφυπνίζει συνειδήσεις και μορφώνει τον δέκτη της.
Τρίτον, τα εμποροτράγουδα που έχουν ως στόχο το κέρδος των δισκογραφικών και την αποχαύνωση του πλήθους που ΔΕΝ-ΖΕΙ αλλά νομίζει πως ζει, αφού η τακτική της ρωμαϊκής αρένας καλά κρατεί με άρτο και θεάματα, με έμφαση στο δεύτερο της σκέλος.

     Εγώ είμαι ένθερμος θαυμαστής της μουσικής που σε μορφώνει, που σου μαθαίνει γεγονότα και ιστορία μέσα από κομμάτια. Και, για αυτή τη περίοδο της ζωής μου, το καταλληλότερο είδος μουσικής για αυτό τo στόχο είναι η punk.
Η μουσική μορφώνει και σε κάνει να σκέφτεσαι πολιτικά, ανθρωπιστικά, ερωτικά.
Αυτό δεν πρέπει να χαθεί…

Έφηβος

Advertisements

6 Σχόλια to “Νέοι και μουσική”

  1. καλός ο διαχωρισμός, αλλά για 40 χρόνια πριν. Τώρα πια δεν πολυισχύει…

    Η βιομηχανία έχει φροντίσει να τα κάνει όλα αυτά μόδες που έχουν ένα και μοναδικό σκοπό. Να δώσουν στον έφηβο μία ψεύτικη ταυτότητα (ροκάς, ράπερ, πανκιό, ρέηβερ κλπ) ώστε να νιώθει διαφορετικός (η αρχή «δεν ανήκω στο σωρό» είναι θεμελιώδης για τον φιλελευθερισμό) και να έχει να ασχολείται… (και να καταναλώνει βεβαίως βεβαίως).
    Ειδικά για το πάνκ τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η μόνη μουσική που ήταν εναντίον της μόδας έγινε… μόδα!!!

    Ξεχνάς, άλλωστε έναν βασικότατο διαχωρισμό που πρέπει να γίνεται πιο πριν. Το αν το είδος αυτό της μουσικής βγήκε από συγκεκριμένους ανθρώπους σε συγκεκριμένες συνθήκες και κοινωνίες για να εκφράσει τους καημούς τους. Π.χ. τα blues των μαύρων στις ΗΠΑ, το punk στην βρετανική εργατική τάξη ή, αν θες, τα δικά μας ρεμπέτικα. Πρέπει λοιπόν να διαχωρίζεις αν ο ακροατής ανήκει στην ομάδα αυτή, ή ακούει τη μουσική αυτή περίπου σαν… τουρίστας.

    Και βέβαια στα λέει αυτά κάποιος που ακούει μέταλ και πανκ και έχει πλήρη συνείδηση ότι είναι ο ίδιος θύμα αυτής της κατάστασης…

  2. Να επισημάνω ότι στην τρίτη κατηγορία, ανήκουν και τα τραγούδια με δυνατό και συνεχές επαναλαμβανόμενο beat, τα οποία απευθύνονται άμεσα και μόνο στο ένστικτο του ανθρώπου (θυμηθείτε ότι μέσα μας έχουμε ένα συνεχές beat άρρηκτα συνδεδεμένο με την ίδια μας τη ζωή- το beat της καρδιάς). Είναι ένας ακόμη τρόπος να μην προκαλείται η «ενεργοπίηση» του εγκεφάλου μας. Τώρα, αν συνδυάσουμε έναν τέτοιο τρόπο διασκέδασης(κυριολεκτικά!) με την απαξίωση της εκπαίδευσης και της παιδείας γενικότερα, με την αποχαύνωση μπροστά στην τηλοψία, την καθιστική ζωή, πώς θα αποκτήσει κριτική σκέψη ένας έφηβος; και τι στάση ζωής να υιοθετήσει;

  3. @ Νικόλας.
    Καλώς τον.
    Φίλε Νικόλα πολύ σωστή η επισήμανση σου γιατί όντως έτσι είναι. Οι δισκογραφικές προκειμένου να πουλήσουν κάνουν το παν. Το χειρότερο είναι ότι οι «καλλιτέχνες» παίρνουν ελάχιστο μερίδιο του κέρδους των δίσκων τους, και αυτό μοιράζεται στους manager και στις δισκογραφικές.Οι περισσότεροι χώροι της μουσικής σκηνής είναι εγλωβισμένοι από αυτή τη κατάσταση.
    Όμως, σου έχει διαφύγει μία σημαντική παράμετρος. Οι anarcho-punk-αδες, δηλαδή εκείνη που φέρουν την ιδεολογία που αναπτύχθηκε στην Αγγλία στa τέλη της δεκαετίας του 70′ και στις αρχές της δεκαετίας του 80′ από την εργατική τάξη των Άγγλων (κύρια κόμμωση τους ήταν το ξυρισμένο κεφάλι, RASH ή ως γνωστόν skinheads) έχουν μία εντελώς διαφορετική στάση απέναντι στην εκμετάλευση των μουσικών από τις δισκογραφικές. Οι περισσότερες συναυλίες τους είναι DIY (do it yourself) ή όσες οργανώνονται από χώρους κ.α δεν έχουν υποχρεωτική είσοδο… Δεν γνωρίζω σε τι είδος punk αναφέρεσαι, αλλά αυτό που υποστηρίζω εγώ, δεν είναι εκμεταλλεύσιμο απο δισκογραφικές (Mεθυσμένα ξωτικά … κ.α.).
    Επίσης, άμα ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν έχει επιτευχθεί από την εργατική τάξη του punk της Αγγλίας του 70΄και του 80΄δεν πρέπει να συνεχιστεί για αρκετά χρόνια ακόμα? Και όσοι νέοι έχουν παραπλήσια ιδεολογία δεν έχουν την ελευθερία να μπουν σε αυτό το μονοπάτι χωρίς να τους μένει η ρετσινιά ότι είναι θύμα της μόδας?
    Πάντως, τα ρεμπέτικα τα ακούμε με μεγαλη ευχαρίστηση παρότι δεν υπάρχει κάποιο αντιπροσοπευτικό κίνημα σήμερα…

  4. Εγώ συμφωνω πάνω κάτω στα περισσότερα, αν και πιστεύω πως το αν ακολουθεί κανείς το «σωρό» έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζει ο καθένας ξεχωριστά τη μουσική που ακούει. Προσωπικά αποφεύγω την ποπ, κυρίως επειδή τη βρίσκω μονότονη, παροδική κλπ, αλλά δεν θα ισχυριστώ ποτέ ότι δεν μου αρέσουν πολλά popular κομμάτια μεμονωμένα. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να ταξινομούμε τη μουσική σε «κουτιά» με βάση μόνο το είδος – αν εξαιρέσουμε τη mainstream μουσική, ο καθένας τελικώς ακούει αυτό που ταιριάζει στο χαρακτήρα του, είτε πρόκειται για metal ή punk αποκλειστικά, είτε εμπεριέχει λίγο metal, punk, jazz, progressive, classical κλπ.
    Και κάτι άλλο: Έχω παρατηρήσει πως η μουσική που ακούμε συνεχώς αλλάζει – εξελίσσεται, συναρτήσει πολλών πραγμάτων – δεν νομίζω ότι κατασταλάζουμε ποτέ…

  5. Θα συμφωνήσω περισσότερο με την Ca(OH)2.
    Εγώ ακούω σχεδόν τα πάντα. Άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο.
    ‘Ισως μάλιστα κάποιες φορές να ακούω κάποιο τραγούδι που άλλες φορές θα το θεωρούσα και ανόητο.
    Κατά τα άλλα ακούω πολύ κλασσική rock, κλασσική μουσική, ρεμπέτικα, χατζιδάκη, θεοδωράκη, σαββόπουλο κλπ
    Αλλά κάποια στιγμή ίσως ακούσω και περίεργα πράγματυα όπως Μάγκα ή τους κλασικούς έλληνες οργανοπαίκτες (Σαραγούδα κλπ).
    Κάθε φορά ανακαλύπτω οτι σε κάθε είδος μουσικής υπάρχουν περίεργα και ενδιαφέροντα στοιχεία.

  6. @ Ca(OH)2
    Eίναι ανάλογα τι ζητάς από τη μουσική… Πάντα σε όλα τα είδη της μουσικής υπάρχουν κομάττια τα οποία θα είναι καλύτερα των άλλων, και θα τα ακούς σχετικά ευχάριστα. Αλλά, για εμένα ένα κομμάτι δεν είναι μόνο ο ήχος που ακούω και οι στίχοι του αλλά και το νόημα του, όπως και αν αυτό το νόημα αντιστοιχεί στην ζωή του ερμηνευτή ή του συγκροτήματος. Γιατί αν κάτι δεν μπορώ στους ανθρώπους αυτό είναι να είναι δήθεν. Εγώ ζητώ από τη μουσική ένα ρυθμό σχετικά γρήγορο και στίχους βγαλμένους από τη ψυχή του καλλιτέχνη


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: