Έφηβος
αναζήτηση του αδύνατου

Μανώλης Γλέζος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 στο χωριό Απείρανθος Νάξου. Το 1935 μετατοίκησε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο γυμνάσιο, στην Αθήνα, εργάστηκε και ως υπάλληλος φαρμακείου. Το 1939 δημιούργησε μια αντί-φασιστική ομάδα νεολαίας ενάντια στην ιταλική κατοχή της Δωδεκανήσου και τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.

Στην αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ζήτησε να ενταχθεί στον ελληνικό στρατό στο αλβανικό μέτωπο, αλλά απορρίφθηκε επειδή ήταν κάτω από το όριο ηλικίας. Άντ’ αυτού, εργάστηκε ως εθελοντής για το ελληνικό Υπουργείο Oικονομικών και από το 1941 ξεκίνησε να σπουδάζει στην ΑΣΟΕΕ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής εργάζεται στον δήμο της Αθήνας, ενώ παράλληλα συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση. Στις 30 Μαΐου 1941, αυτός και ο Απόστολος Σάντας υπέστειλαν τη γερμανική σημαία με τον φερόμενο αγκυλωτό σταυρό (του Γ’ Ράιχ) που βρισκόταν στην Ακρόπολη, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της εκεί φρουράς.

Το τολμηρό εκείνο επιχείρημα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό που μεταδόθηκε η είδηση. Η πράξη τους ενέπνευσε τους Έλληνες που αντιστέκονταν ενάντια στον κατακτητή που καθιέρωσε και τους δύο ως σύμβολα αντίστασης κατά της χιτλερικής κατοχής. Μάλιστα ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης». Βέβαια το ναζιστικό καθεστώς αποκρίθηκε με την αναζήτηση και καταδίκη των υπευθύνων (του Γλέζου και του Σάντα) σε ερήμην θάνατο. Έτσι ξεκίνησε μια εκτεταμένη αναζήτηση όπου και τελικά, σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 24 Μαρτίου του 1942 ο Μ. Γλέζος και ο συνεργός του συλλαμβάνονται από γερμανικό κλιμάκιο και φυλακίζονται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί ο Γλέζος μετά από απάνθρωπους βασανισμούς προσβλήθηκε από φυματίωση βαρειάς μορφής όπου και αφέθη ελεύθερος.

Στις 21 Απριλίου του 1943 συλλαμβάνεται και πάλι αυτή τη φορά από τους Ιταλούς κατακτητές για ενάντια δράση του, όπου και παρέμεινε στη φυλακή για τρεις μήνες. Έξι μόλις μήνες μετά την απελευθέρωσή του από τους Ιταλούς, στις 7 Φεβρουαρίου του 1944 ξανασυλλαμβάνεται, αυτή τη φορά από συνεργάτες των κατακτητών, για επικίνδυνη αντεθνική δράση όπου και φυλακίζεται για 7,5 μήνες, όταν τελικά κατάφερε να δραπετεύσει στις 21 Σεπτεμβρίου του ιδιου έτους.

Μετά την απελευθέρωση ο Μανώλης Γλέζος ανέλαβε συντάκτης στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» μέχρι τις 10 Αυγούστου του 1947 όπου και ανέλαβε αρχισυντάκτης και υπεύθυνος της έκδοσης της εφημερίδας μέχρι το κλείσιμό της από τις ελληνικές Αρχές.
Στις 3 Μαρτίου 1948 συνελήφθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις του και καταδικάστηκε αρκετές φορές με διάφορες ποινές και μια φορά σε θάνατο (Οκτώβριος 1948 ) για «αδικήματα τύπου» και μια φορά ακόμη σε θάνατο για παράβαση του Γ’ Ψηφίσματος στις 21 Μαρτίου 1949. Εντούτοις, οι ποινές θανάτου του δεν εκτελέσθηκαν, λόγω της δημόσιας κατακραυγής. Οι ποινές του θανάτου του μετατράπηκαν σε μια καταδίκη σε «ισόβια δεσμά» το 1950 όπου τελικά ούτε και αυτή η ποινή εκτελέστηκε αποφυλακισθείς στις 26 Ιουλίου 1954.

Αν και φυλακισμένος, ο Μανώλης Γλέζος συμμετείχε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 όπου και εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, υπό τη σημαία της Ενωμένης Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Με την εκλογή του, πραγματοποίησε 12ήμερη απεργία πείνας με κύριο αίτημα την απελευθέρωση των 10 βουλευτών της ΕΔΑ που βρίσκονταν εξόριστοι. Τελικά το αίτημά του έγινε μερικώς δεκτό απελευθερώθηκαν οι 7 από τους 10 και εκείνος διέκοψε την απεργία.

1958 – Η δίκη του Γλέζου και των συνεργατών του

Ο Μανώλης Γλέζος, ήδη λίγο πριν την είσοδο της Ελλάδας στο πόλεμο, ήταν γνωστός για των αριστερών απόψεων τάσεις του. Το 1958, ο Γλέζος μαζί με μερικούς άλλους συνεργάτες του, συλλαμβάνεται στο σπίτι της αδερφής του με τη κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της ΕΣΣΔ.

Κατά σύμπτωση, λίγο πριν τη δίκη του Γλέζου και των συγκατηγορούμενών του, ξεσπά αντιδικία ανάμεσα στις δικαστικές και αστυνομικές αρχές γύρω από τη φυγάδευση του Γερμανού ναζί εγκληματία πολέμου Γκούντερ Κόλβες. Πιστεύοντας ότι με βάση το τότε νομοσχέδιο που μόλις είχε ψηφιστεί από την Ελληνική Βουλή μπορούσε να μετακινείται ανενόχλητος στην Ελληνική Επικράτεια, συμμετείχε στο ράλι Ακρόπολις. Με τη λήξη του ράλι, κατέβηκε στο λιμάνι του Πειραιά για να επιβιβαστεί σε πλοίο για την Ιταλία. Εκεί συλλαμβάνεται από αστυνομικά όργανα, αλλά λίγες ώρες αργότερα αφήνεται ελεύθερος, παρ’ολο που δεν υπήρχε δήλωση της δυτικογερμανικής κυβέρνησης για τους εγκληματίες πολέμου, που να αναφέρεται στον Κόλβες. Άμεση συνέπεια ήταν το ξέσπασμα ενός σκανδάλου με άμεσες συνέπειες στη δίκη του Γλέζου.

Η ένταση ανάμεσα στην Αριστερά και τη Κυβέρνηση Καραμανλή ενισχύεται αν και η Κυβέρνηση έχει αναλάβει την εύθηνη διαφυγής του Κόλβες. Πιο συγκεκριμένα η Αριστερά κατηγορεί τη Κυβέρνηση για προπηλακισμό και βάναυσο παραγκωνισμό της Ελληνικής Δικαιοσύνης και για την ακρίβεια αναφέρει τα εξής: Στη μια περίπτωση, η τακτική δικαιοσύνη παραμερίζεται για να δικαστεί ο Γλέζος από Στρατοδικείο, στην άλλη το Γραφείο Εγκληματιών αγνοείται και παραμερίζεται για να φυγαδευτεί ένας εγκληματίας πολέμου.

Διεθνής κινητοποίηση για το Γλέζο.

Παράλληλα με το θέμα της αντιδικίας στο εσωτερικό, έχει ξεσπάσει και αντιδικία με τη Σοβιετική Ένωση και με το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης να αυξάνει. Από τα τέλη Απριλίου αρχίζουν να φτάνουν στην Αθήνα αντιπρόσωποι διεθνών οργανώσεων, οι οποίοι είτε ερευνούν το θέμα είτε προβαίνουν σε αιτήματα για παραπομπή της υπόθεσης σε τακτικά δικαστήρια. Στις αρχές Μαΐου ανακοινώθηκε η ίδρυση Διεθνούς Επιτροπής για την υπεράσπιση του Γλέζου και των συνεργατών του, με έδρα το Παρίσι. Πρόεδρος είναι ο παλαιός Γάλλος πολιτικός Πωλ Μπονκούρ. Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη ήταν και ο Γάλλος Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Η υπόθεση έτσι πήρε διεθνείς προεκτάσεις. Την περίοδο εκείνη παρατηρούνταν ένα είδος κινητοποίησης η οποία προερχόταν τόσο από τα κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία αποτελούσαν το κύριο μοχλό κινητοποίησης, όσο και από τα αντίθετα πολιτικά τους ρεύματα όπως οι φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, συντηρητικοί και ριζοσπάστες. Μέσα από το είδος της κινητοποίησης όλες αυτές οι πολιτικές ομάδες συνεργάστηκαν πιστεύοντας ότι οι πολιτικοί διωγμοί και τα στρατοδικεία υπονομεύουν τη δημοκρατία. Όσο προχωρούσε ο καιρός της ενάρξεως της δίκης – 9 Ιουλίου 1959 – τόσο πιο πολύ εντεινόταν οι κινητοποιήσεις και οι πιέσεις από το εξωτερικό.

Δίκη Γλέζου και στελεχών ΚΚΕ στο Στρατοδικείο

Η δίκη του Γλέζου και άλλων στελεχών του ΚΚΕ αρχίζει στις 9 Ιουλίου 1959, στο Τακτικό Στρατοδικείο Αθηνών. Στο μεταξύ, όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως έχουν ταχθεί εναντίον της παραπομπής πολιτικών υποθέσεων στα στρατοδικεία. Παράλληλα στην Αθήνα αφικνούνται ξένοι νομικοί, εκπρόσωποι οργανώσεων και δημοσιογράφοι.

Σύμφωνα με το βούλευμα, οι πέντε από τους παρόντες κατηγορούμενους και πιο συγκεκριμένα οι: Τρικαλινός, Βουτσάς, Ευθημιάδης, Συγγελάκης και Καρκαγιάνης παραπέμπονται «δια προσφοράν εις κατασκοπείαν», σύμφωνα με το Α.Ν. 375/1936 άρθρο 9ο. Οι υπόλοιποι, ανάμεσα στους οποίους και ο Γλέζος, για παροχή βοήθειας στους προσφερθέντες σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 του ιδίου Νόμου.

Τα αστυνομικά μέτρα που έχουν παρθεί από τη πρώτη μέρα είναι ιδιαιτέρως εμφανή γύρω από το δικαστήριο, το παλαιό κτήριο του Στρατοδικείου επί της οδού Ακαδημίας. Οι κατηγορούμενοι καταφθάνουν στο στρατιωτικό δικαστήριο με περασμένες τις χειροπέδες στα χέρια τους και ορισμένοι χειροκροτούν με αποτέλεσμα την άμεση σύλληψή τους.

Οι συνήγοροι υπερασπίσεως υποβάλλουν από τη πρώτη στιγμή ενστάσεις αναρμοδιότητας του δικαστηρίου με το δικαιολογητικό ότι ο νόμος Α.Ν. 375 έχει καταργηθεί και ότι το κατηγορητήριο είναι αόριστο, αλλά το δικαστήριο τις απορρίπτει.

Η διάρκεια της δίκης είναι 14 ημέρες. Μέσα στο δικαστήριο παρευρίσκοντο μόνο δημοσιογράφοι, μάρτυρες κατηγορίας, συγγενείς, συνήγοροι και τα αστυνομικά όργανα. Οι μάρτυρες κατηγορίας είναι ανώτατα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας των οποίων η κύρια ενασχόληση τους είναι η μελέτη της ιστορικής εξέλιξης και των σκοπών του ΚΚΕ, υπό το πρίσμα της Δεξιάς. Ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας αστυνόμος Παπασπυρόπουλος καταθέτει , ότι είδε ο ίδιος τον Κολιγιάννη να μπαίνει στο σπίτι της αδερφής του Γλέζου.

Από τη παραμονή της δίκης σημειώνεται η πρώτη παρέμβαση της Σοβιετικής Ενώσεως. Ο πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ στρατάρχης Βοροσίλωφ με μήνυμά του στο βασιλιά Παύλο εκφράζει την ανησυχία του για τη τύχη του Γλέζου. Ο υφυπουργός Εξωτερικών Σκεφέρης σε συνάντηση του με το Σοβιετικό Πρεσβευτή δηλώνει ότι ο βασιλιάς δε μπορεί να επέμβει και τούτο διότι το Δημοκρατικό Σύνταγμα της Ελλάδος απαγορεύει την ανάμειξή του στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Παράλληλα την ίδια ημέρα ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δηλώνει την έκπληξη του για την κινητοποίηση του Κομμουνισμού για την εν λόγω δίκη κατασκοπίας και καθώς επίσης ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, αμερόληπτη και δε δέχεται καμία εξωτερική επέμβαση.

Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι αναιρούν τις ομολογίες τους και υπερασπίζονται τη πολιτική του ΚΚΕ και ο Μανώλης Γλέζος υπερασπίζει ότι η κατηγορία εναντίον του είναι συκοφαντική και σκοπός της είναι να πληγεί η ΕΔΑ και το δημοσιογραφικό της όργανο η Αυγή. Στην αγόρευσή του ο Βασιλικός Επίτροπος καταφέρθηκε κατά των κομμουνιστικών καθεστώτων, του διεθνούς κομμουνισμού καθώς επίσης και του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΚΚΕ. Στην αναφορά του στο πρόσωπο του Γλέζου, ζητά να μη καταδικαστεί για την υπόθεση της κατασκοπείας αλλά διότι γνώριζε και δεν ανέφερε.

Οι ποινές

Στις 22 Ιουλίου το Στρατοδικείο ανακοινώνει την απόφασή του για τις ποινές των κατηγορουμένων. Συγκεκριμένα:

  • Ο Βουτσάς και ο Τρικαλινός σε ισόβια δεσμά για κατασκοπεία
  • Ο Συγγελάκης και ο Καρκαγιάννης σε 11 χρόνια κάθειρξη και 5 χρόνια εκτόπιση
  • Ο Ραγουζαρίδης και ο Μανώλης Γλέζος σε 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.
  • Οι υπόλοιποι 9 απαλλάσσονται των κατηγοριών.

Απελευθερώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1962 ως αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η Σοβιετική Ταχυδρομική Υπηρεσία εξέδωσε το Δεκέμβριο του 1959 την αναμνηστική σειρά με ένα μόνο γραμματόσημο με τη φιγούρα του Μανώλη Γλέζου.

Ως αντίδραση της συγκεκριμένης έκδοσης, η Ελληνική Κυβέρνηση εξέδωσε σειρά δύο γραμματοσήμων με τη φιγούρα του Ίμρε Νάγκι. Και οι δύο χώρες απέσυραν τις σειρές αμέσως. Tα τεχνικά χαρακτηριστικά του ελληνικού γραμματοσήμου το οποίο φέρει τη φιγούρα του Ίμρε Νάγκυ είναι τα εξής:

  • Επιγραφή : Ιμρε Νάγκυ (1896 – 1958 ) ¨Ελευθερία εις τους λαούς¨
  • Έναρξη κυκλοφορίας: 09 Δεκεμβρίου 1959
  • αύση κυκλοφορίας: 17 Δεκεμβρίου 1959 – Αμοιβαία απόσυρση με το αντίστοιχο ρωσικό γραμματόσημο με τη φιγούρα του Μανώλη Γλέζου.
  • Αριθμός κομματιών στη σειρά :2
  • Ονομαστικές αξίες: 4,50 Δρχ και 6 Δρχ
  • Τεχνικά χαρακτηριστικά:

1. Οδόντωση: 13Χ131/2 2. Υδατόσημο: κορώνα 3. Ποσότητα που κυκλοφόρησε: α) 4,50 Δρχ.: 229.941 β) 6 Δρχ: 210.177

Μετά την δίκη

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του, Γλέζος επανεκλέχθηκε βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ 1961. Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Γλέζος συνελήφθη στις 2 τα ξημερώματα, μαζί με το υπόλοιπο των πολιτικών ηγετών. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος των συνταγματαρχών υπέστη ακόμα τέσσερα έτη φυλάκισης και εξορίας μέχρι την απελευθέρωσή του το 1971.

Ο συνολικός χρόνος παραμονής του Μανώλη Γλέζου στις φυλακές είναι 11 έτη και 4 μήνες, ενώ 4 έτη και 6 μήνες συμπλήρωσε στην εξορία. Ο Μανώλης αναλώθηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να αναβιωθεί η ΕΔΑ (στην οποία ήταν γραμματέας έως το 1985 και Πρόεδρος από το 1985 έως το 1989). Για ένα χρονικό διάστημα στην κοινότητα Απειράνθου προσπάθησε να εφαρμόσει ένα τοπικό πείραμα δημοκρατίας σε επίπεδο βάσης. Κατόπιν, κατάργησε ουσιαστικά τα προνόμια του συμβουλίου και εισήγαγε ένα σύστημα με ένα «σύνταγμα» και μια τοπική συνέλευση που είχε το συνολικό έλεγχο της κοινοτικής διοίκησης.

Αυτό το πρότυπο λειτούργησε για αρκετά έτη, αλλά μακροπρόθεσμα το ενδιαφέρον των συγχωριανών του μειώθηκε και η συνέλευση εγκαταλείφθηκε. Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και του 1985, ο Γλέζος εκλέχτηκε μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, αυτή τη φορά με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το 1984 έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού.

Το 2002, διαμόρφωσε την πολιτική ομάδα Ενεργοί Πολίτες. Η πολιτική αυτή ομάδα σε συνεργασία με τον Συνασπισμό και άλλα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, μέσω του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2004.

Επίσης συχνά γράφει άρθρα σε ελληνικές εφημερίδες από το 1942, και έχει δημοσιεύσει πέντε βιβλία στα ελληνικά:

  • Η ιστορία του βιβλίου (1974)
  • Από τη δικτατορία στη δημοκρατία (1974)
  • Το φαινόμενο της αλλοτρίωσης στη γλώσσα (1977)
  • Η συνείδηση της δύσκολης γης (1997)
  • Εθνική αντίσταση 1940-1945 (2006)

Διακρίσεις

Στον Μανώλη Γλέζο απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν το 1963. Επίσης του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου καθηγητή της φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πάτρας το 1996 και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2001. Στις 22 Ιανουαρίου 2008 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Μανώλης Γλέζος είναι επίτιμος δημότης της Καντάνου στον νομό Χανίων. Εκτός από την πολιτική εργασία του, ο Γλέζος έχει εφεύρει ένα σύστημα για την αποτροπή των πλημμυρών, την καταπολέμηση της διάβρωσης και τη συντήρηση του υπόγειου νερού, το οποίο λειτουργεί με τη συλλογή του νερού της βροχής μέσα σε φρεάτια προκειμένου να το κατευθύνει στα υδροφόρα στρώματα.

 

Διαβάστε μια συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου που έδωσε στονΈφηβο στις 23/5/2009  κάνοντας κλικ ΕΔΩ 

 

http://www.energoipolites.gr/

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%BB%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%82

Advertisements

12 Σχόλια to “Μανώλης Γλέζος”

  1. πολυ καλο ποστ
    μαθαμε κ πραγματα που δε γνωριζαμε

  2. @δον κιχώτης. Ναι έχει πολλά που και εγώ δεν τα γνώριζα. Απ’ ότι μου λένε όμως οι δικοί μου έχει και αρκετές ελλείψεις. Μου λένε, για τις ενέργειες του κ. Γλέζου ενάντια στα λευκά κελία της Δ. Γερμανίας (RAF, Μπάαντερ – Μάϊνχοφ) και άλλα της περιόδου του 75-90 που δεν είναι εδώ. (wikipedia). Επίσης, μου είπαν ότι ο Γιώργος Βότσης, ο Μανόλης Γλέζος και ο Παναγιώτης Κανελλάκης ήταν οι τρεις Έλληνες που παρακολούθησαν την κηδεία των Μπάαντερ, Ένσλιν και Ράσπε τον Οκτώβριο του ’77 στη Στουτγάρδη.

  3. Αγαπητέ Μανόλη, καλή χρονιά και καλή δύναμη.
    Ξέρουμε την ευαισθησία σου για το περιβάλλον και την τοπική ανάπτυξη, όπως και την αγάπη σου για την Μεσσηνία.
    Θα ξέρεις ότι στην Μεσσηνία υλοποιείται ένα τεράστιο – «φαραωνικό» έργο η ΠΟΤΑ Μεσσηνίας. Έργο με τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις στην τοπική κοινωνία, στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους, αλλά και στις ψυχές και τα μυαλά των κατοίκων. Έργο με τεράστια δημόσια χρηματοδότηση (150 εκ.€). Αν και το κεντρικό και τοπικό πολιτικο-κομματικό σύστημα στήριξε το «σωτήριον έργον» με σχετική ομοφωνία, ευτυχώς υπήρξαν «λιγοι τρελοί» που αντέδρασαν και από τις αρχές του 2008 και η απόφαση της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε που κρίνει την ΠΟΤΑ αντισυνταγματική και την άσκηση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης σε βάρος ιδιωτικών ιδιοκτησιών επίσης αντισυνταγματική.
    Θα έχεις αντιληφθεί ότι το θέμα αποτελεί αγκάθι στις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας και ευρύτερα. Αιτία μια ανεξήγητη και προφανώς έξω από την λογική του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ, στάση και θέση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ Μεσσηνίας.
    Θα θέλαμε ως Μεσσήνιοι τη δημόσια στήριξή σου.
    Έχουμε σε εξέλιξη διαδικασία ηλεκτρονικής συλλογής υπογραφών κατά του έργου και συγκεκριμένα αιτήματα.Θέλουμε να πιέσουμε αφενός την αριστερά αλλά και τα ΜΜΕ για να μην ξεαχαστεί το ζήτημα και να ασκηθεί πίεση στο Σ.τ.Ε. να δημοσιεύσει σύντομα την απόφαση.
    σου στέλνω συνημμένα βασικά κείμενα που έχουν δημοσιευθεί στο διαδίκτυο και την διεύθυνση υπογραφών.
    Σε φιλούμε
    για την Κίνηση Πολιτών Μεσσηνίας «ΚΙΝΩ»
    Γιώργος Γκόνης (τηλ.6973218572)
    http://www.petitiononline.com/KINO/petition.html

    http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4437&Itemid=85,

    http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1247&Itemid=85

    και οι θέσεις του ΣΥΝ Μεσσηνίας
    http://panosz.wordpress.com/tag/%cf%83%cf%85%ce%bd/

  4. Αγαπητέ κύριε Γκόνη
    Χρόνια πολλά και Καλή χρονιά

    Παρέδωσα το κείμενο σας στον κ. Γλέζο.

  5. […] και μια αναφορά στον ήρωα της αντίστασης “Μανόλης Γλέζος” (18/10/2008). Τα 35 χρόνια απο την επέτειο της 17 Νοέμβρη […]

  6. ΑΝΗΛΙΚΟΙ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ»

    Αγαπητοί Κατηγορούν τα παιδιά μας για τρομοκράτες με ανύπαρκτα στοιχεία.
    Προσπαθούν να τα καταστρέψουν για πολιτικές επιδιώξεις. Παρακαλώ πάρτε θέση.
    Συμπαρασταθείτε. Το θέμα αφορά κάθε δημοκράτη πολίτη αυτής της χώρας.

    Γιώργος Παπανικολάου
    Γονιός ανήλικης «τρομοκράτισας», ετών 15

    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

    O Χάρολντ Πίντερ, ο συγγραφέας που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2005, πούλεγε τα πράγματα με τα όνομά τους, δεν το βούλωνε δηλαδή, ο Χάρολντ Πίντερ λοιπόν, στην ιστορική ομιλία του στην απονομή του Νόμπελ είπε μεταξύ άλλων κι αυτά:
    « Παρά τα τεράστια εμπόδια, εμείς οι πολίτες οφείλουμε να έχουμε ατρόμητη, ακατάβλητη πνευματική αποφασιστικότητα για να ορίσουμε την αλήθεια της ζωής μας και της κοινωνίας μας.
    Εάν μια τέτοια στάση δεν ενσωματωθεί στο πολιτικό μας όραμα, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ν αποκαταστήσουμε αυτό που σχεδόν έχουμε χάσει: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».
    Αυτά έλεγε ο Πίντερ που έφυγε πριν λίγες μέρες. Εγώ συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Η ζωή μούθεσε πριν λίγες μέρες απότομα και ωμά το δίλημμα και έπρεπε ν αποφασίσω.
    Επί του πρακτέου λοιπόν τώρα.

    Ξαναδιαβάζω το κατηγορητήριο ή το χρησμό αν θέλετε:
    «…συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση τρομοκρατικής ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης…λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση και με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω …δεν σχηματίστηκε περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα» κλπ, κλπ.

    Τι λέει το ομόφωνο ψήφισμα του Δήμου Λάρισας και των φορέων της πόλης γι αυτό το κατηγορητήριο;
    «…οι συλλήψεις που έγιναν στη Λάρισα έγιναν σε καθεστώς σύγχυσης και δεν αφορούν τους υπαίτιους των καταστροφών…η απόδοση των κατηγοριών έγινε καθ υπέρβαση των διατάξεων του ποινικού δικαίου…η προσήλωση στο γράμμα του νόμου δεν επιτρέπει τη σύλληψη και τη δίωξη των συλληφθέντων ως τρομοκρατών…το κατηγορητήριο καθοδηγήθηκε απ τις αστυνομικές αρχές, ωστόσο οι εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές είχαν υποχρέωση να ερευνήσουν αν οι κατηγορίες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα…».

    Θα επαναλάβω την πρόκληση που απηύθυνα δημόσια στους πολίτες της Λάρισας πριν λίγες μέρες:
    Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα έρθει επώνυμα και δημόσια να δηλώσει ότι πιστεύει πως υπάρχει 1 στις 1000 πιθανότητες αυτό το κατηγορητήριο ν αληθεύει για τα παιδιά μας;

    Απ τη στιγμή που δεν εμφανίζεται κανείς και μια ολόκληρη κοινωνία δεν καταλαβαίνει το χρησμό,
    Εγώ λέω: Αυτό δεν είναι νόμος. Αυτό το κατηγορητήριο δεν είναι εφαρμογή νόμου. Αυτό το σκουπίδι δεν έχει σχέση με τον νόμο. Είναι κατάχρηση εξουσίας. Παράνομο, αντισυνταγματικό. Άδικο. Παράλογο.

    Σας καλώ να σκεφτείτε κι επαναλαμβάνω το παράδειγμα προηγούμενης επιστολής μου στον τύπο:
    Φανταστείτε ότι είστε σε μια αίθουσα χειρουργείου. Και ότι έρχεται ένα παιδί για μια επέμβαση. Ας υποθέσουμε ότι έκανε μια ζαβολιά και τραυματίστηκε (σοβαρά αν θέλετε).
    Ο χειρούργος κρατάει ένα νυστέρι, που λέγεται νόμος. Είναι εκπαιδευμένος, ξέρει να χειρίζεται τον νόμο, ξέρει τι να κάνει στη συγκεκριμένη επέμβαση.
    Αυτός όμως σηκώνει απειλητικά προς το παιδί το νυστέρι και φωνάζει:
    Θα σου εγχειρήσω τον εγκέφαλο, θα σου μεταμοσχεύσω την καρδιά, θα σου εγχειρήσω το πνευμόνι.
    Το παιδί παγωμένο τον κοιτάζει κι αναρωτιέται (κι εσείς δεν θ αναρωτιόσασταν;):
    Τι είναι τώρα αυτός: χειρούργος ή κακούργος;
    Μπορεί αυτό το παιδί να πάει μετά να ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι και να δεχθεί να το εγχειρήσει τέτοιος…χειρούργος;
    Εσείς θα δεχόσασταν να εγχειριστείτε από τέτοιο…χειρούργο;

    Προσπαθούν να σκοτώσουν ζωντανά τα παιδιά μας.
    Τα σκοτώνουν και τα αφήνουν να ζήσουν.
    Τα καταστρέφουν για ολόκληρη τη ζωή τους.
    Τουλάχιστον 10 χρόνια κάθειρξη προβλέπεται στο νόμο που σκέφτηκαν κάποιοι εξυπνάκηδες να τυλίξουν γύρω απ το λαιμό των παιδιών μας.
    Παράνομα. Καταχρηστικά. Παράλογα. Γιατί λέει τους είπε η αστυνομία ότι τα παιδιά πετούσαν πέτρες.
    Τα σκοτώνουν ζωντανά.
    Οι εγκληματίες. Οι εγκληματίες. Οι εγκληματίες.
    Και κανείς δεν συγκινείται. Δεν κουνιέται μύγα.
    Το ξέρει ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Το ξέρει ο πρωθυπουργός. Το ξέρει ο πρόεδρος της βουλής. Το ξέρουν τα κόμματα. Έχει γίνει επερώτηση στη βουλή. Και δεν κουνιέται μύγα.
    Δηλ σε ποιο πάτο σαπίλας πρέπει να φτάσουμε ακόμα ρε παιδιά για ν αρχίσει να αντιδρά η κοινωνία;
    Λοιπόν, αν οι άνθρωποι παραμείνουν αδρανείς, θα σηκωθούν κι οι πέτρες, μόνες τους τώρα, και θ αρχίσουν να εκσφενδονίζονται.
    Γιατί αυτός ο τόπος έχει βαριά ιστορία. Κάποιοι φρόντισαν να τον ποτίσουν με ποτάμια αίμα. Και υπάρχει όριο, πιστεύω, στη σαπίλα που μπορεί ν ανεχθεί. Αν θέλετε το πιστεύετε. Θα σηκωθούν κι οι πέτρες.
    Αν οι άνθρωποι παραμείνουν αδρανείς σ αυτή τη σαπίλα, θα ξεσηκωθούν κι οι πέτρες μόνες τους. Δεν ξέρω πως θα γίνει αυτό. Αλλά θα γίνει. Το πιστεύω.

    Εγώ τον δήμαρχο τον εκτιμώ. Και του είπα πως ήταν λεβεντιά και ήθελε κουράγιο που πήρε την απόφαση να μας συμπαρασταθεί.
    Και ό,τι και να γίνει και ό,τι και να πούμε, στο τέλος εγώ θα συνεχίσω να τον εκτιμώ.
    Αλλά εκεί που έχει λάθος θα τα ακούσει.
    Μου συμπαραστέκονται λέει, αλλά μου απαγορεύουν να τους μιλήσω. Δεν θέλουν να μ ακούσουν. Τι σόϊ συμπαράσταση είναι αυτή; Να με τυλίξουν για να μου βουλώσουν το στόμα; Δεν τη θέλω τέτοια συμπαράσταση. Να μου λείπει.
    Αν ο άλλος θέλει πράγματι να συμπαρασταθεί, πρέπει ν ακούσει και να μάθει τι ακριβώς έγινε σ αυτή την υπόθεση. Δεν τους ενδιαφέρει;
    Ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου είπε ενδιαφέροντα πράγματα. Και οι δικηγόροι. Ανατριχιαστικά.
    Δεν τους δημιουργήθηκαν απορίες; Δεν σκέπτονται ότι αυτός ο εφιάλτης μπορεί να πέσει και στα κεφάλια κι άλλων Λαρισαίων; Πως θα διασφαλίσουν τη μη επανάληψη;
    Με το να φοβούνται μην τσλακώσουν την τσάκιση μερικών κυρίων; Που ακούν και δεν ιδρώνει το αυτί τους; Έτσι;

    Ο κ Διαμάντος και ο κ Καλογιάννης προσπάθησαν να τους προβληματίσουν.
    Ο κ Καλογιάννης τα είπε έξω από τα δόντια: δεν κατάλαβαν τίποτε; Αν είχαν διαφορετική γνώμη δεν έπρεπε κάτι να πουν απέναντι σε τέτοιες σοβαρότατες καταγγελίες; Παρανομία. Κατάχρηση εξουσίας ο κ Καλογιάννης. Αυθαίρετες συλλήψεις και ξυλοδαρμοί, τρομοκρατία ο κ Διαμάντος.. τίποτα δεν έχουν να πουν; Αυτά δεν τους γεννούν σκέψεις στο κεφάλι;
    Μπορεί αυτή η κατάσταση ν αντιμετωπιστεί μ ένα δικονομικό κείμενο, όπως πολύ σωστά το τοποθέτησε ο κ Διαμάντος;
    Όταν η σαπίλα έχει φτάσει μέχρι το μεδούλι, μπορείς να μιλάς για ασπιρίνες; Για διαβίβαση δικονομικών κειμένων;
    Σας το ξαναλέω. Θα ξεσηκωθούν κι οι πέτρες, μόνες τους και θ αρχίσουν να εκσφενδονίζονται.

    Έθεσα και ξαναθέτω τα ερωτήματα:
    Δεν σας ενοχλεί η Δικαιοσύνη να χρησιμοποιείται για την επιβολή πολιτικών επιλογών; Εγκλημάτων σε βάρος ανήλικων παιδιών; Πως θα προστατεύσετε τους πολίτες που θ αντιμετωπίσουν αύριο παρόμοιο εφιάλτη; Είναι δυνατόν εν έτει 2008 μια κοινωνία και οι ταγοί της να πιστεύουν σε Πυθίες και να επιτρέπουν αυτές οι Πυθίες να παίζουν καθοριστικό ρόλο για την τύχη των πολιτών; 3 συντάκτες ενός κειμένου που περιέχει ασυναρτησίες, που σύσσωμη η κοινωνία δεν πιστεύει και κανείς να μη μιλάει για τη θέση αυτών των κυρίων και άνθρωποι που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις να λένε ότι πρόκειται για εφαρμογή νόμου (εφαρμογή τρομονόμου, ευρωτρομονόμου ή όπως αλλιώς θέλετε); Όταν Δημοτικός Σύμβουλος τοποθετήθηκε με τη φράση «σαν δικηγόρος ντρέπομαι…»…

    Ποιος μπορεί να παρανομήσει καταστρέφοντας μικρά παιδιά;
    Κάποιος που κάνει τέτοιες ενέργειες είναι δυνατόν να μη στηρίζεται σε κάποιες πλάτες;
    Ακούστηκε έντονα στην πόλη, το όνομα ανώτερου δικαστικού λειτουργού, συγκεκριμένα του κ Σανιδά, πως είχε δηλ δώσει αυτός την εντολή για τη συγκεκριμένη δίωξη, με το συγκεκριμένο κατηγορητήριο.
    Αυτό κατά την άποψή μου σημαίνει καθαρά πολιτική δίωξη. Χρησιμοποιούνται δηλ και καταστρέφονται μικρά παιδιά με παράνομες ενέργειες, για πολιτικές επιδιώξεις,
    Με ποια εμπιστοσύνη μπορεί κάποιος να κινηθεί δικαστικά, όταν συμβαίνουν αυτά;
    Σε ποιο σημείο γελοιοποίησης πρέπει να φτάσουν οι θεσμοί για να πάρει θέση η κοινωνία;
    Τα παιδιά μας μας παρακολουθούν. Τι τους λέμε; Τι μπορούμε να τους πούμε;
    Υπάρχει όριο ως προς τη σαπίλα που μπορεί ν ανεχθεί μια κοινωνία;

    Ακόμα κι αν αλλάξει το κατηγορητήριο:
    Ποιος εμπιστεύεται τους κατήγορους, τις κατηγορίες τους και τα «στοιχεία τους» (τα στοιχεία μέσα σε εισαγωγικά, κουκουλωμένα), όταν:
    1ο: Κατασκευάζουν χρησμούς και παρανομούν ασύστολα, αντί να εφαρμόζουν το νόμο.
    2ο. Δεν ακολουθούνται οι νόμιμες διαδικασίες:
    Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΣΛ σε δηλώσεις του χαρακτήρισε μη σύννομες τις διαδικασίες. Σε δηλώσεις του δε στην «Ε» είπε ότι οι συλληφθέντες είναι κάποιοι νεαροί που μπορεί να συμμετείχαν σποραδικά στις κινητοποιήσεις και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να κατηγορηθούν με τις διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου και όχι με τον τρομονόμο. Και σε κάθε περίπτωση, και σε κάθε περίπτωση. Τι να πει ο άνθρωπος; Πώς να το διατυπώσει; Ότι έχουμε καραμπινάτη παρανομία; Εγώ τον καταλαβαίνω.

    Τα μόνα «στοιχεία» (και πάλι σας τονίζω, στοιχεία κουκουλωμένα) είναι οι μαρτυρίες των αστυνομικών.
    Υπάρχουν όμως μάρτυρες που λένε πως τα παιδιά συνελήφθησαν με συλλήψεις «απ το σωρό», όποιον πιάσουμε.
    Ποιος εμπιστεύεται αυτά τα στοιχεία όταν:
    Ο αστυνομικός με το οίδημα στο μάτι-που το κατηγορητήριο αναφέρει πως προκλήθηκε από πέτρα που πέταξαν οι κατηγορούμενοι διαδηλωτές και μπορούσε λέει, να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαρειά σωματική του βλάβη- ανήκε στο τμήμα διώξης ναρκωτικών, συμμετείχε σε ομάδα συλλήψεων και φορούσε πολιτικά, συγκεκριμένα ήταν μεταμφιεσμένος σαν διαδηλωτής. Ήταν με τους διαδηλωτές δηλαδή.
    Οι συλλήψεις είναι γνωστό ότι γίνονται αιφνιδιαστικά. Πως τον γνώρισαν οι διαδηλωτές πριν τους συλλάβει και τον τραυμάτισαν στο μάτι με πέτρα;
    Δέστε την αξιοπιστία των μαρτυριών τους:
    Σε σύσκεψη της επιτροπής συμπαράστασης στους κατηγορούμενους, παρουσία τουλάχιστον 60 ατόμων, μεταξύ των οποίων και γνωστά πρόσωπα της λαρισαϊκής κοινωνίας, κατατέθηκε η μαρτυρία φίλου γιατρού του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Λάρισας (Π.Π.Γ.Ν.Λ) , ο οποίος περιέθαλψε τον τραυματία και στην ερώτησή του πως έπαθε το οίδημα στο μάτι εκείνος αυθόρμητα είπε: «Άσε μωρέ, με χτύπησαν οι δικοί μου κατά λάθος».

    Ερώτηση: Πετάνε πέτρες και οι αστυνομικοί; Γιατί καθηγητής δηλώνει πως είδε ασφαλίτες να πετάνε πέτρες, μεταμφιεσμένοι σε διαδηλωτές.
    Ποιος θα το διερευνήσει το θέμα; Αυτοί μεταξύ τους με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Ραφτόπουλο; Μήπως η ανακρίτρια Μαρία Παπαϊωάννου; Μήπως ο εισαγγελέας Κοσμίδης; Μα αυτοί αρνούνταν στους δικηγόρους τη δυνατότητα να καταθέσουν οι μάρτυρες υπεράσπισης. Αυτοί είναι οι συντάκτες του χρησμού.

    Θα σας διαβάσω αποσπάσματα απ την ανακοίνωση της Επιτροπής Συνταγματικών δικαιωμάτων μελών του ΔΣΑ για τα γεγονότα που συγκλόνησαν τη χώρα μας, που αφορούν σχεδόν στο σύνολό τους και την υπόθεση της πόλης μας. Είναι το μόνο κείμενο νομικών που παίρνει θέση για το θέμα.

    …………………..
    Κατά τη διάρκεια της κοινωνικής έκρηξης που ακολούθησε, οι αστυνομικές δυνάμεις επέδειξαν άκρατη και αδικαιολόγητα βίαιη συμπεριφορά, έναντι διαδηλωτών και διερχομένων, ανυποψίαστων πολιτών. Οι συλλήψεις ήταν αθρόες και εν πολλοίς άκριτες, αντίστοιχα δε έχει ανταποκριθεί και η Δικαιοσύνη, διώκοντας ποινικά και προφυλακίζοντας κατηγορουμένους ακόμη και όταν σωρεία αυτοπτών μαρτύρων βεβαιώνουν την αθωότητά τους. Ειδικότερα:

    Καθημερινά σχεδόν, η πόλη της Αθήνας έχει μετατραπεί σε θάλαμο αερίων, από τα κυανιούχα, καρκινογόνα χημικά αέρια που οι αστυνομικές δυνάμεις εκτοξεύουν κατά πολιτών, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη, βίαιων επεισοδίων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της άδικης και παράνομης συμπεριφοράς, αποτελούν οι επιθέσεις με χημικά αέρια εναντίον ανήλικων μαθητών που διαδηλώνουν ειρηνικά. Σύμφωνα με το σύνολο των διεθνών συνθηκών, τα εν λόγω χημικά αέρια, αποτελούν χημικά όπλα απαγορευμένα σε καιρό πολέμου, γεγονός που αναδεικνύει τον προφανώς παράνομο χαρακτήρα της χρήσης τους σε καιρό ειρήνης και μάλιστα κατά πολιτών και ανήλικων παιδιών.
    ]

    Εκατοντάδες πολίτες έχουν μέχρι σήμερα συλληφθεί (μεταξύ αυτών και δεκάδες μαθητές), αφού πρώτα κακοποιήθηκαν από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ κατά την διενεργηθείσα προανάκριση στερήθηκαν στοιχειωδών δικαιωμάτων τους, όπως η επικοινωνία τους με συνήγορο και με τους οικείους τους, η λήψη καταθέσεων των αυτοπτών μαρτύρων υπεράσπισης κλπ.

    Στην ίδια κατεύθυνση η Δικαιοσύνη, λειτουργώντας εκτός των αρχών του Συντάγματος, ως κατασταλτικός μηχανισμός, ποινικοποιεί το πολιτικό φρόνημα και την άσκηση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, παραβιάζει την αρχή της ισότητας των πολιτών, τα δικονομικά δικαιώματα των κατηγορουμένων, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. στη Λάρισα) διώκει ανήλικους μαθητές ως επικίνδυνους τρομοκράτες! Ειδικότερα:

    1. Δεκάδες πολίτες οδηγήθηκαν στη φυλακή, προσωρινά κρατούμενοι, με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις των αστυνομικών που τους συνέλαβαν (συχνά δε και τους κακοποίησαν), ενώ «δεν υπήρξε χρόνος» για την κατάθεση αυτοπτών μαρτύρων υπερασπίσεως.
    2. Πολλαπλές καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων που περιγράφουν αναίτιες συλλήψεις αθώων πολιτών, αντιμετωπίζονται ως αναξιόπιστες από τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, με το αντισυνταγματικό, αλλά και παράλογο επιχείρημα ότι «οι αστυνομικοί δεν έχουν λόγο να καταθέσουν ψέμματα»!
    3. Η κατάθεση κατηγορουμένου περί συμμετοχής του στις διαδηλώσεις αποτελεί «ομολογία ενοχής» περί συμμετοχής του σε βίαια επεισόδια.

    4. Η προφυλάκιση αποτελεί την κυρίαρχη επιλογή των δικαστικών οργάνων, έναντι των κατηγορουμένων, ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις που ο Νόμος θέτει για την επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης (έλλειψη μόνιμης κατοικίας, ύποπτος φυγής, συγκεκριμένος κίνδυνος για τέλεση νέων αδικημάτων).

    Παρά δε, την «περί κουκουλοφόρων» φιλολογία των πολιτικών εκπροσώπων της Πολιτείας, ουδέν αυτή έχει πράξει για τη διερεύνηση, αποκάλυψη και ποινική δίωξη των ατόμων που αποτυπώνονται σε σωρεία δημοσιευμένων φωτογραφιών και video, να βρίσκονται μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων, με καλυμμένα πρόσωπα και κραδαίνοντας λοστούς να πραγματοποιούν καταστροφές σε καταστήματα. Υπενθυμίζουμε δε στις αρμόδιες αρχές, ότι αυτού του είδους η δράση κρατικών οργάνων είναι απολύτως απαγορευμένη από τον Ποινικό Νόμο, το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες.

    Από τα προαναφερόμενα, προκύπτει με σαφήνεια, αφ’ ενός μεν η αλληλοδιαπλεκόμενη παραβατική συμπεριφορά κρατικών οργάνων και «παρακρατικών»(;) ομάδων ή μεθόδων, αφ’ ετέρου δε, η συνταυτιζόμενη με αυτήν, λειτουργία της Δικαιοσύνης, η οποία από το Σύνταγμα έχει θεσμικό καθήκον, εγγυητικό των ελευθεριών του πολίτη και όχι καθήκον ποινικής καταστολής δικαιωμάτων προς όφελος των κυβερνητικών επιλογών. Είμαστε δυστυχώς σε θέση να καταγγείλουμε σήμερα την στρατευμένη πολιτική δράση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, για την προώθηση αντικοινωνικών πολιτικών επιλογών.

    Έχουμε από ετών καταγγείλει ότι τόσο ο αντιτρομοκρατικός νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και ο εγχώριος, τους οποίους από κοινού ψήφισαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ποινικοποιούν το πολιτικό φρόνημα και στοχοποιούν ως τρομοκράτες τους πολίτες που αμφισβητούν τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές. Η εφαρμογή τους κατά μαθητών και φοιτητών στη Λάρισα, επιβεβαιώνει τις καταγγελίες μας και λειτουργεί απειλητικά για το σύνολο της κοινωνίας.

    Σήμερα, είναι οι πολίτες που τηρούν το Σύνταγμα και οι κυβερνητικές και κρατικές υπηρεσίες που το παραβιάζουν.

    Μετά από αυτά ρωτάω:
    Ποιος έχει εμπιστοσύνη και πιστεύει τις κατηγορίες κατά των παιδιών μας, που διατυπώνονται από τέτοιους μηχανισμούς και με τέτοιους τρόπους;

    Το φρικιό της κρατικής τρομοκρατίας άπλωσε θρασύτατα το χέρι του σε ανήλικα παιδιά και τα άπλωσε με τέτοιο θράσος που δεν φρόντισε να καλυφθεί ούτε με το ελάχιστο φύλλο συκής που κάθε φορά χρησιμοποιεί, την ελάχιστη οριακή νομιμοφάνεια. Το άπλωσε παράνομα. Αντισυνταγματικά. Με επιεικώς γελοίους ισχυρισμούς, αναπόδεικτους, που ξεπερνούν και το παράλογο.
    Τώρα λοιπόν που μπορεί και πρέπει ομόφωνα, αποφασιστικά, συντονισμένα και νόμιμα να κινηθούμε όλοι και να ξεριζώσουμε και να κόψουμε αυτό το γυμνό, τελείως ξετσίτσιδο χέρι του φρικιού, ακούγονται φωνές από άλλους για εφαρμογή νόμου, εφαρμογή τρομονόμου, εφαρμογή ευρωτρομονόμου, ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, μη χρήση αστυνομικών σκύλων, διαστολή του ορισμού της τρομοκρατίας, διασταλτική ερμηνεία του νόμου περί τρομοκρατίας, ότι η πολιτεία εξαντλεί την αυστηρότητα του νόμου και…και…και, και της παναγιάς τα μάτια.
    Το γυμνό χέρι του φρικιού δεν το βλέπει κανένας; Δεν το βλέπετε κύριοι;
    Μπορεί να πιστέψει κανείς πως δεν το βλέπετε;
    Φοβάστε να τολμήσετε να το κόψετε; Είναι γυμνό. Αδύναμο. Ξεκομμένο απ το ίδιο το στήριγμά του, την οριακή νομιμοφάνεια.
    Αν δεν τολμήσετε τώρα πότε θα τολμήσετε;
    Όταν θα ξυπνήσετε ένα πρωϊ και θ ακούσετε την πρωθυπουργοποίηση του σύγχρονου αρεοπαγίτη Κων/νου Κόλλια;
    Τότε θα είναι αργά και για σας και για τον κατακαημένο τον κοσμάκη που σας κοιτά στα μάτια/όσοι ακόμα θα σας κοιτούν.
    Έχουμε μια ευκαιρία, εδώ στη Λάρισα, να κάνουμε ένα βήμα για ν αρχίσει να ξεσαπίζει αυτή η κοινωνία. Τα παιδιά μας θα θυμούνται αυτή την ενέργεια μας και θα αισθάνονται περήφανα για μας.

    Πιστεύω πως απαίτηση της κοινωνίας της Λάρισας πρέπει να είναι η πλήρης απαλλαγή των συλληφθέντων και η ανεξάρτητη διερεύνηση της υπόθεσης και η τιμωρία των υπευθύνων για τον εξευτελισμό της δικαιοσύνης και το έγκλημα που διέπραξαν σε βάρος των παιδιών και των θεσμών.

    ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
    ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

    11 ανήλικα παιδιά στη Λάρισα κατηγορούνται σαν τρομοκράτες.
    Διάβασα το κατηγορητήριο κατά των παιδιών:
    «Συγκρότησαν ομάδα προσώπων (οργάνωση) που λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και παραβάσεων σχετικά με τις εκρηκτικές ύλες…
    Υπόταξαν την κατ ιδίαν βούλησή τους στη βούληση της εγκληματικής οργάνωσης, συναποτελούσαν μια ενιαία μονάδα που συσκέπτονταν και συναποφάσιζαν για τις πράξεις τους, χρησιμοποιούσαν κουκούλες, κατείχαν σακίδια με πέτρες, βόμβες μολότωφ, μπουκάλια και λοστούς, έφεραν μαζί τους καδρόνια και μεταλλικά αντικείμενα, εξαπέλυαν συγκροτημένες ομαδικές επιθέσεις…
    Την πορεία τους δεν τη σχημάτισαν περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και η υποδομή τους ήταν τέτοιας έκτασης και δυναμικής ώστε κατείχαν ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως, με τα οποία παρεμβάλλονταν στους ασυρμάτους της αστυνομίας. Η ομάδα είχε δυνατότητα να εναλλάσσεται και ν αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς η ίδια να υφίσταται αλλαγή…»

    Ρώτησα τους δικηγόρους:
    -Υπάρχουν κάποια στοιχεία και τα λένε αυτά;
    Οι δικηγόροι απάντησαν:
    – OΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.
    – Ρώτησα:
    – -Πως τα λένε τότε αυτά;
    – Οι δικηγόροι ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΕ ΕΥΛΟΓΟ ΥΦΟΣ.

    Ποιο είναι το νόημα αυτής της υπόθεσης;
    Απευθύνονται όχι μόνο στα παιδιά, όχι μόνο στους γονείς, αλλά σ όλους τους πολίτες. Μας λένε κατάμουτρα:
    Κάφροι! Καθήστε καλά! Είμαστε εξουσία και κάνουμε ό,τι θέλουμε!
    Παρανομούμε, καταχρώμαστε τη θέση μας! Σας καταστρέφουμε τα παιδιά! Μην κουνιέστε! Σκύψτε το κεφάλι και ίσως έτσι αλλάξουμε το κατηγορητήριο και καταδικάσουμε τα παιδιά σας σε μικρότερες ποινές.
    Κάφροι! Εδώ δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη!
    Εδώ λειτουργεί η εξουσία! Η ανεξέλεγκτη εξουσία!

    Πρέπει να τους απαντήσουμε.
    Όλοι οι δημοκράτες πολίτες πρέπει να δώσουμε απάντηση:
    Δεν είμαστε κάφροι! Είμαστε πολίτες! Έχουμε δικαιώματα!
    Απαιτούμε να λειτουργήσει η δικαιοσύνη!
    Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει κοινωνία!

    Πάρτε πίσω το κατηγορητήριο.
    Αφήστε τους συλληφθέντες.
    Τιμωρήστε τους εγκληματίες.
    ΤΩΡΑ…

    Το τώρα πρέπει να είναι με κεφαλαία γράμματα, που σημαίνει άμεσα, πριν ο,τιδήποτε άλλο και οι 3 τελείες σημαίνει ότι αν δεν γίνει αυτό θα υπάρξει απάντηση.
    Τι απάντηση μπορεί να δώσει η κοινωνία όταν προκλητικά αγνοείται;
    Πιστεύω ότι απ τη στιγμή που θ ανοίξει το στόμα των πολιτών για να εκφράσουν την τόσο απλή σκέψη ότι δεν πιστεύουν αυτό το παράλογο κατηγορητήριο, θ ανοίξει και το μυαλό τους. Και τότε όλα είναι δυνατά…
    Πρέπει λοιπόν όλοι οι δημοκράτες πολίτες να εκφραστούν. Να βρουν τρόπο να εκφραστούν. Να δηλώσουν την άρνησή τους ν αποδεχθούν το παράλογο, το παράνομο, το αντισυνταγματικό, το άδικο.
    Μετά, όλα θα είναι δυνατά…

    Τι ελπίδες έχουμε να παίξει η δικαιοσύνη έναν ανεξάρτητο ρόλο σε στιγμές κρίσης και πιέσεων για ουσιαστικές αλλαγές, όταν δείχνει το πρόσωπό της σαν μηχανισμός στήριξης του σημερινού καθεστώτος, του σημερινού σάπιου κατεστημένου σ ένα σωρό καίρια ζητήματα, όπως πχ του συστηματικού χαρακτηρισμού των βασανισμών πολιτών απ την αστυνομία, όχι σαν βασανιστηρίων όπως πράγματι είναι και υποδεικνύουν το δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αρμόδια επιτροπή συμβουλίου της ευρώπης και ο έλληνας συνήγορος του πολίτη, η ελληνική δικαιοσύνη αντί να χρησιμοποιεί τα άρθρα του ποινικού μας κώδικα για τη χρήση βασανιστηρίων κατά τη σύλληψη και προσαγωγή ενός υπόπτου, χρησιμοποιεί τις διατάξεις για επικίνδυνη ή απλή σωματική βλάβη, απαλλάσσοντας έτσι ουσιαστικά τους βασανιστές, διατηρώντας τους στο σώμα της αστυνομίας και αποθρασύνοντάς τους;

    Η κοινωνία μας βαρβαρίζουσα και οπισθοδρομούσα, σ αυτό το ιδιόμορφο μίγμα σαπίλας, βρώμας και τεχνολογικής χλιδής, μπαίνει σε μια περίοδο επιταχυνόμενων αλλαγών που η ανάγκη τους έχει πλέον συνειδητοποιηθεί απ το πιο ευρύ φάσμα κοινωνικών δυνάμεων που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, όπως αποκαλύπτεται και απ την πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΕΒ-σημείο των καιρών (ο οποίος μιλούσε «…για αυτό το απαξιωμένο σύστημα, το οποίο οι νέοι μας αισθάνθηκαν την ανάγκη να πετροβολήσουν… για την ελληνική πραγματικότητα στην οποία περισσεύει η διαφθορά και σπανίζουν οι αξίες…ότι καταδείχθηκε η ανυπαρξία του κράτους και η χρεοκοπία των θεσμών…ότι υποστήκαμε μια καταστροφή που είχε τη μυρωδιά της αποσύνθεσης…ότι η δημοκρατία και η ευζωία μας δεν μπορούν πια να συγκαλύψουν τη βαθύτερη υστέρηση, μετριοκρατία και απαξία που μας χαρακτηρίζουν…ότι έχουμε ανάγκη από ένα μακρόπνοο πρόγραμμα απαραίτητων αλλαγών στη λειτουργία των θεσμών, στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση και στην αναπτυξιακή δομή…».
    Όπως αποκαλύπτεται επίσης απ τις εκτιμήσεις των αιτιών που προκάλεσαν την νεανική έκρηξη του περασμένου δεκεμβρίου, όπως αυτές αποτυπώνονται στον τύπο και τα ΜΜΕ, την ανακοίνωση-έκπληξη και κόλαφο για το σημερινό καθεστώς του Αρχιεπισκόπου (που μιλούσε για «…περαιτέρω ρήμαγμα της ήδη παραπαίουσας ηθικώς, πολιτιστικώς και κοινωνικο-οικονομικώς πατρίδας μας…που οι εσαεί προτεινόμενες επί δεκαετία λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας..») κα.

    Το κίνημα γι αυτές τις αλλαγές προχωράει με εκρήξεις, όσο οι ουσιαστικές δυνάμεις της κοινωνίας δεν αναλαμβάνουν τις πρωτοβουλίες για να δοθεί δημοκρατική και ειρηνική διέξοδος στα προβλήματα της κοινωνίας.
    Σε μια επόμενη έκρηξη, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα έχουμε αιματοκύλισμα;
    Όταν χρησιμοποιούν τη δικαιοσύνη σαν κατασταλτικό μηχανισμό, γιατί να μην θεωρήσουν ότι έχουν τη νομιμοποίηση για να το κάνουν; Αυτό δεν τους ανοίγει την όρεξη; Δεν τους ξεσαλώνει για ν αυθαιρετήσουν και να χτυπήσουν;
    Αν θέλουμε να υπάρξουν κάποιες ελπίδες για ειρηνικό και δημοκρατικό πέρασμα σε κάτι ουσιαστικά διαφορετικό, ουσιαστικά πιο προοδευτικό σε σχέση με το σημερινό απαξιωμένο καθεστώς, δεν θα πρέπει να θέσουμε σαν έναν από τους κύριους στόχους μας τη μετατροπή της σημερινής δικαιοσύνης σε στοιχειωδώς ανεξάρτητο, πραγματικά ανεξάρτητο θεσμό απονομής δικαιοσύνης, έτσι όπως ταιριάζει σε οποιοδήποτε καθεστώς θέλει να ονομάζεται δημοκρατία, χωρίς κυβερνητικό τοποτηρητή επικεφαλής του;

    Έχει επομένως κατά τη γνώμη μου καίρια σημασία να μετεξελιχθεί η κίνηση συμπαράστασης στους συλληφθέντες, ενδεχομένως και πριν επιτευχθεί ο στόχος της, σε κίνημα που θα επικεντρωθεί σε αιτήματα ουσιαστικής αναμόρφωσης της δικαιοσύνης και του περιορισμού της ή αν θέλετε προσανατολισμού της στο ρόλο ενός ανεξάρτητου θεσμού απονομής δικαιοσύνης, που στηρίζει ένα δημοκρατικό καθεστώς που συνεχώς προοδεύει και εξελίσσεται μεταλλασσόμενο ουσιαστικά, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον ουσιώδη δημοκρατικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του.
    Η δημιουργία ανεξάρτητων μηχανισμών ελέγχου της κοινωνίας πάνω σ αυτό τον θεσμό, οπωσδήποτε μη κηδεμονευόμενων από κόμματα, που θα ελέγχουν αυτό το ρόλο της δικαιοσύνης και της αστυνομίας, είναι εκ των ουκ άνευ, για να έχουμε τις εγγυήσεις ότι αυτό θα λειτουργήσει χωρίς παραστρατήματα.
    Ο ανεξάρτητος θεσμός του συνηγόρου του πολίτη είναι ένα μικρό μόνο και οπωσδήποτε μη επαρκές δείγμα του τι μπορεί να είναι αυτοί οι ανεξάρτητοι μηχανισμοί ελέγχου.

    Για ένα τέτοιο στόχο, αξίζει κάθε προσπάθεια, αξίζει κάθε θυσία και σ ένα τέτοιο κίνημα έχει θέση κάθε δημοκράτης πολίτης, ανεξάρτητα από κομματική ή πολιτική τοποθέτηση.

    Γιώργος Παπανικολάου
    gpapanik.george@gmail.com

    26/12/08
    Επιστολή γονέα ανηλίκου κατηγορούμενου ως «τρομοκράτης».

    Ευχαριστώ όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους, τον Δήμαρχο και τους πολίτες της πόλης που εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στα παιδιά μας και συμφώνησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο για ομόφωνο ψήφισμα συμπαράστασης (έστω και αν κάποιοι αναίρεσαν το λόγο τους μετά).

    Θα επαναλάβω το κατηγορητήριο γιατί ξέρω ότι κάθε φορά που το βλέπουν ή τ ακούνε οι συντάκτες του σε δημόσια θέα, οι λέξεις του καρφώνονται σαν πρόκες στο μυαλό τους…
    «…συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση τρομοκρατικής ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης…λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση και με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω …δεν σχηματίστηκε περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα» κά, κά, κά.
    Αρκετά. Δεν προχωρώ γιατί τους λυπάμαι. Έχω αρχίσει να τους λυπάμαι.

    Θα ρωτήσω την πόλη: Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα έρθει επώνυμα και δημόσια να δηλώσει ότι πιστεύει πως υπάρχει 1 στις 1000 πιθανότητες αυτό το κατηγορητήριο ν αληθεύει για τα παιδιά μας;

    Αν υπάρξει, τότε δέχομαι να μη λάβετε υπόψη σας καθόλου την υπόλοιπη επιστολή μου και να τη θεωρήσετε και ανοησίες.

    Δεν είμαι δικηγόρος…δεν ξέρω να χειρίζομαι το νόμο.
    Είμαι όμως πολίτης. Με λογική και δικαίωμα λόγου.
    Και φωνάζω δυνατά και με βεβαιότητα:
    Αυτό δεν είναι νόμος. Αυτό το κατηγορητήριο δεν είναι εφαρμογή νόμου. Αυτό το σκουπίδι δεν έχει σχέση με τον νόμο. Είναι κατάχρηση εξουσίας. Παράνομο, αντισυνταγματικό. Άδικο. Παράλογο.

    Δεν σας ενοχλεί η Δικαιοσύνη να χρησιμοποιείται για την επιβολή πολιτικών επιλογών; Πως θα προστατεύσετε τους πολίτες που θ αντιμετωπίσουν αύριο παρόμοιο εφιάλτη; Είναι δυνατόν εν έτει 2008 μια κοινωνία και οι ταγοί της να πιστεύουν σε Πυθίες και να επιτρέπουν αυτές οι Πυθίες να παίζουν καθοριστικό ρόλο για την τύχη των πολιτών; 3 συντάκτες ενός κειμένου να λένε ασυναρτησίες που σύσσωμη η κοινωνία δεν πιστεύει και κανείς να μη μιλάει για τη θέση αυτών των κυρίων και άνθρωποι που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις να λένε ότι πρόκειται για εφαρμογή νόμου (εφαρμογή τρομονόμου ή όπως αλλιώς θέλετε); Όταν Δημοτικός Σύμβουλος τοποθετήθηκε με τη φράση «σαν δικηγόρος ντρέπομαι…»… Που είναι ο Δικηγορικός Σύλλογος;

    Φανταστείτε ότι είστε σε μια αίθουσα χειρουργείου. Και ότι έρχεται ένα παιδί για μια επέμβαση. Ας υποθέσουμε ότι έκανε μια ζαβολιά και τραυματίστηκε (σοβαρά αν θέλετε).
    Ο χειρούργος κρατάει ένα νυστέρι, που λέγεται νόμος. Είναι εκπαιδευμένος, ξέρει να χειρίζεται τον νόμο, ξέρει τι να κάνει στη συγκεκριμένη επέμβαση.
    Αυτός όμως σηκώνει απειλητικά προς το παιδί το νυστέρι και φωνάζει:
    Θα σου εγχειρήσω τον εγκέφαλο, θα σου μεταμοσχεύσω την καρδιά, θα σου εγχειρήσω το πνευμόνι.
    Το παιδί παγωμένο τον κοιτάζει κι αναρωτιέται (κι εσείς δεν θ αναρωτιόσασταν;):
    Τι είναι τώρα αυτός: χειρούργος ή κ…………ς;
    Μπορεί αυτό το παιδί να πάει μετά να ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι και να δεχθεί να το εγχειρήσει τέτοιος…χειρούργος;
    Εσείς θα δεχόσασταν να εγχειριστείτε από τέτοιο…χειρούργο;

    Μου λένε εμπιστευτικά και μαθαίνω ότι και άλλοι, αν όχι όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και όχι μόνο, ξέρουν πως οι εμπλεκόμενοι έχουν μεγάλη δύναμη.
    Ρωτάω: Αυτό δεν πρέπει να τους ανησυχεί; Αυτό δεν δημιουργεί κινδύνους για την τύχη των πολιτών; Αυτό δεν πρέπει να το θέσουν σαν πρόβλημα της πόλης;
    Γιατί κανείς δεν έθεσε το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, αν και τους το ζήτησα δημόσια;

    Ζητώ, στηριζόμενος στη δημόσια τοποθέτηση του Δημάρχου στο Δημοτικό Συμβούλιο, να οριστεί συνάντηση και να κληθούν οι γονείς, οι φορείς, οι παρατάξεις κλπ και να συζητηθεί το θέμα δημόσια («με κανάλια κλπ» σύμφωνα με τα λόγια του Δημάρχου).

  7. […] σύντομο βιογραφικό κάντε κλικ εδώ  → Μανώλης Γλέζος       […]

  8. Ψάχνω τρόπο να επικοινωνήσω με τον Μανώλη Γλέζο για να του ζητήσω να υπογράψει τη Διακύρηξη της Παγκόσμιας Πορείας για την Ειρήνη και τη Μη Βία

    http://www.kosmosxorispolemous.gr/world_march/%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A1%CE%A5%CE%9E%CE%97/

    μπορεί κάποιος να μου υποδείξει πώς;

    ευχαριστώ

    Αντώνης Λέλης
    από τον «Κόσμο χωρίς πολέμους και βία»

  9. Από πού είσαι ;

    Να ξερες κακομοίρη ‘μπατσούλη’ ποιόν φυσούνησες
    με το ξεχειλωμένο σου πέος·
    τρεις φορές σε θάνατο και νόμισες εσύ θα τον σκοτώσεις;

    Γερμανοί και Ιταλοί τον εκυνήγησαν
    μα πιο πολύ και ως τα σήμερα
    Έλληνες, Ράλληδες, δωσίλογοι λογιώ-λογιώ
    και του φυλάκωσαν το σώμα -όπως μυριάδων άλλων-
    χρόνους στο σύνολο δεκάξι

    Γεννήθηκε άραγε ο παππούλης σου πριν το ’22 ;
    γιατί παππούς σου μη και προπάππους σου ήταν αυτός μπροστά σου

    δεκάξι χρόνια ούτε καν για μια φραντζόλα ψωμί
    δεκάξι χρόνια για τα βαρκά τα χώματα και τις αμμούδες
    για τη φτέρη που βλασταίνει σχεδόν φθινόπωρο σε απάντηση στη φωτιά
    Για να αναπνέεις ελεύθερα,
    ειρωνεία ε;

    Σε αυτόν λοιπόν ‘μπατσούλη’ που με τον Σάντα
    μοιράστηκε τον μανδύα της σιωπής
    και δεκαεννιά χρονών
    λευτέρωσαν για ένα νανοδευτερόλεπτο την Ευρώπη
    Σ’ αυτό τον έφηβο που στα ογδονταοχτώ του
    είναι ακόμη στο δρόμο
    και με σώμα-λόγο
    ψάχνει το δίκιο
    είχες την τιμή να δώσεις άλλο ένα
    της πατρίδας παράσημο.

    Φυτόκο, 5 Μάρτη 2010

  10. Αγαπητε Μανωλη
    Θαυμαζω τους αγωνες σου και παρακολουθω παντα οσα σε αφορουν.
    Η τελευταια σου περιπετεια με εξοργισε και σου ευχομαι περαστικα και να συνεχισεις να εισαι η φωνη των ανδρων που δεν φθαρθηκαν οπως υπηρξε και ο φιλος σου Μιμης Παπιστας.

    Καλο Πασχα και γρηγορη αναρρωση.
    Ανδρομαχη Παπιστα

  11. “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”

    Τη Δευτέρα 26 Απριλίου 2010, στην αίθουσα “Μαρία Έλενα” του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, σε συνεργασία με τον Δήμο Αγίων Αναργύρων, είχε την τιμή να οργανώσει εκδήλωση για την πολυσχιδή προσωπικότητα και πολύπλευρη δραστηριότητα του Μανώλη Γλέζου. Ο τίτλος της τιμητικής εκδήλωσης ήταν «Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου», δηλώνοντας ακριβώς την ευρύτητα δράσης και επιρροής του Μανώλη Γλέζου τοπικά αλλά και υπερτοπικά, ατομικά αλλά και συλλογικά…

    Περισσότερα στο…

    http://naxioi.wordpress.com/2010/05/28/ο-μανώλης-τ-απεράθου-ο-μανώλης-του-κόσ-2/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: